هوم
گمان میکردم پاییز را در آغوش بگیرم... اما پاییز مرا گرفته با دو دست و میفشاردم پینوشت: میخوانم فعلا. نوشتن به کارم نمیآید. در بلاهت و حماقت، زیاد گفتم و نوشتم، اکنون کمی صبر، کمی بیشتر صبر...
- تمامی روز مضحکه شدهام وهر کس مرا استهزا میکند زیرا هر گاه میخواهم تکلم نمایم، ناله میکنم. ملعون باد روزی که در آن زاده شدهام، چرا به دنیا آمدم؟ تا مشقت و غم را مشاهده نمایم؟ (ارمیای نبی/ بیست: هفت_ هجده)
-
دستهها
-
بایگانی
-
برگهها
-
پیوندها